Ҳазрати Убон ибни Усмон мефармояд, ки: «Ба ман гуфт падари ман, ки: «Иршод фармуданд Расулуллоҳ (с), ки: «Шахсе, ки ҳар рӯз дами субҳ ва ба вақти шом ин дуоро се бор бихонад, чизе дар он шабу рӯз ӯро нуқсон нахоҳад расонид».[1]
Дуо ин аст:
Бисмиллоҳи-р-Раҳмони-р-Раҳим
Бисмилоҳи-л-Лазӣ ло язурру маъа исмиҳи шайъун фӣ-л-арзи ва ло фӣ-с-самои ва Ҳува-с-Самеъу-л-Алим.
Тарҷума: Шуруъ мекунам аз номи Эзид, ки аз баракати номи ӯ чизе нуқсону зиён наметавонад расонид, на аз замин ва на аз осмон ва нест ҷуз Ӯ Шунавандаву Донанда.
[1] Ин ҳадисро Ибни Моҷа ривоят кардааст.
Дуои эмини аз офатхои шабонарузи, дуъои начот аз офат/бало
