Нусхаи ҳусули фарзанд барои бефарзандон Дуои фарзанд барои бефарзандон
Агар шахсе аз неъмати фарзанд маҳрум аст, ин оятро то 41-рӯз 300-маротибагӣ бихонад ва бар ширинӣ ва ё бар дигар намудӣ хурданӣ бидамад ва сипас нисфи онро ба шавҳар ва нисфи дигарашро ба зан бидиҳад, то бихуранд. Оят ин аст:
Бисмиллоҳи-р-Раҳмони-р-Раҳим
Ва лиллоҳи мулку-с-самовоти ва-л-арзи ва мо байнаҳумо, яхлуқу мо яшоу, валлоҳу ало кулли шайъин қадир.[1]
[1] Сураи Моида, ояти 17.
