Ҳар як кас метавонад бори худро, он чӣ қадар вазнин бошад,то фаро расидани шом бардорад. (Роберт Луис Стивенсон).
Ба коре, ки як худат ба сомон расонида метавонӣ, ёвар маталаб (Лев Толстой).
Кореро, ки сар кардӣ, ба охир нарасонда марав (Лев Толстой).
Аҷаб аблаҳона мегузаронем мо ин пораи вақтро , ки умр ном дорад (Стивен Ликок).
Ҳама чиз тағйир меёбад ба ҷуз аз қонуни тағйирот (Гераклит).
Шумо ду бор дар як об даромада наметавонед (Гераклит).
Одамоне, ки ба ташвишу ҳаяҷон мубориза бурда наметавонанд ҷавон мемиранд (Алексиз Карел).
Марде, ки ахлоқи нек дорад ҳаргиз танҳо намемонад. Ҳамеша дӯстоне барои худ пайдо мекунад (Каун Фусуюс).
Нафаре, ки ба куҷо рафтанашро медонад, ҳатто дунё барои роҳ додан як тараф меистад (Девид Ҷордан).
Ризоят аз пешомадҳо нороҳатиро аз байн мебарад (Оизи Қарнӣ).
Ҳар касе одат кунад, ки бидуни далел ҳар ҳарферо бовар кунад, аз сурати инсонӣ хориҷ аст (Абуалӣ ибни Сино).
Одам он чизест, тӯли як рӯз фикр мекунад. (Эмерсон).
Ба ғайри худи мо ба мо ягон кас оромиши ботинӣ намебахшад (Дейл Карнегӣ ).
Бигузор хӯрок алаф бошаду дар паҳлӯяш муҳаббат, на гушти серравғану дар паҳлӯяш бадбинӣ (аз китоби Библия ).
Аблаҳ он аст, ки ранҷида наметавонад, оқил оне, ки ранҷидан намеход (аз ибораҳои халқӣ).
Гуфтахои бузургон, панду насихати бузургон, бузургон, аз бузургон, бузургон дар, панди бузургон, насихати бузургон, чакидахо аз бузургон, панду насихати бузургон, гуфтахои бузургон, суханони бузургон, панд аз бузургон, андарзхои бузургон, панду андарзхои бузургон, суханхои бузургон
