1. Вақте мард вориди хона мегардад, зан бояд аз ҷо хеста истиқболаш намояд.
2. Зан мардашро бо чеҳраи кушода пешвоз гирад.
3. Зан бар мардаш бояд итоат кунад.
4. Зан дар даъвати мард ба ҳамхобашавӣ набояд дерӣ кунад.
5. Зан набояд бо либоси шаффоф ба берун барояд.
6. Зан набояд рафтор ва шароите муҳаё кунад, дигарҳо ба ӯ сухане гӯянд ва ё ба ошиқӣ даъват намоянд.
7. Зан бе иҷозати шавҳар набояд берун барояд.
8. Зан либосҳои мардашро тоза ва омода бояд бикунад.
9. Зан хӯроки мардашро дар вақташ бояд омода кунад.
10. Зан барои оббозӣ ва ё таҳорат кардани мардаш ҳаммомро тоза ва озода омода кунад. Оби гармро муҳаё намояд.
11. Зан бе иҷозати мардаш ҳаққи гирифтани рӯзаи нафлӣ надорад.
12. Зан бо молу зебогияш набояд фахр кунад.
13. Зан аз барои либосу хӯрок набояд мардашро ранҷонад.
14. Зан дар ҳаққи мардаш дуои хайр кунад.
15. Зан барои мардаш худашро зебо бикунад. Расули Акрам (с) фармудааст: Лаънат бар зане, ки худро барои мардаш зебо намегардонад.
16. Зан бояд иффаташро (номусашро) ҳифз намояд.
17. Зан набояд бо номаҳрамон суҳбат бикунад.
