Нусхаи эҷоди меҳру муҳаббат байни зану шавҳар
Агар шахсе бо ҳамсараш зиндагонии хубе надорад ва дар паи зиндагии заношӯии мусолиматомезе мебошад, дар он сурат ин оятро 99-маротиба бар шириние то се ру3 бихонанд ва ҳарду аз он бихуранд. Оят ин аст:
Бисмиллоҳи-р-Раҳмони-р-Раҳим
Ва мин оётиҳи ан халақа лаку-м-мин анфусикум азвона-л-литаскуну илайҳо ва ҷаала байнаку-м-маваддата-в-ва раҳматан, инна фӣ золика ла оёти-л-ли қавми-й- ятафаккарун.[1]
[1] Сураи Рум, ояти 21.
Дуои мехру мухаббат байни зану шавхар, барои мухаббат.
Ин Сураи Раъд, ояти 21 нест бародар!
Дуруд ба шумо Зайниддин!
Сараввал сипос, ки ба сомонаи мо таваҷҷӯҳ кардед. Баъдан СИПОСИ БЕҲАД, ки хатои моро дарёфт кардед. Хаторо ислоҳ кардем.
Мудири сомона “барномасоз” буда, маводҳоро аз китобҳо (бо каме таҳрирҳо барои сомона) нашр мекунад. Аз ҳамин сабаб хатои мазкур аз китоб рӯбардор шуда буд. Дар оянда кӯшиш мекунем чунин хатоҳо рӯй надиҳанд.
Раҳмати Ҳақ ба Шумо!