Тасвири ӯ ҳазорҳо маротиба бо микроскопи электронӣ калон карда шудааст ва дар матрас, кӯрпа ва болишт зиндагӣ мекунад.
Роҳи беҳтарини аз онҳо халос шудан дар зери офтоб мондани рӯйпӯшҳо, курпа болишт, зеро ӯ ба рӯшноӣ ва офтоб ҳассос аст, аммо бидонед, ки шустан бо собун таъсир намерасонад.
Се маротиба пеш аз хоб бистарро такон диҳед.
Олимон собит кардаанд, ки инсон вақте дар бистар хоб мекунад, дар бадани инсон мечаспанд. Вақте бедор мешавад ба бистар меафтанд. Ҳаргоҳ ки боз хоб меравед, ҳашаротҳо боз мечаспанд, ин ҳашарот оксид шуда, ба бадани инсон медарояд. Ин ҳашаротҳо танҳо дар зери микроскоп дидан мумкин аст. Ғарбиён кӯшиш карданд, ин масъаларо ҳал кунанд, аз ин рӯ онҳо чӯткаҳоро бо маводи шустушӯй шустаанд, аммо бенатиҷа. Онҳо тамоми маводи шустушӯйро истифода бурданд, аммо ин ҳашаротҳои ноаён гум намешуданд.
Ҳамин тавр, яке аз олимони ғарбӣ ин ҳашаротҳоро бо пушти ангушт (нохун) се маротиба пахш намуд ҳуҷайраҳо аз байн рафтанд. Ин олим шод буд, ки чӣ гуна ин ҳашаротро аз бистар берун кардан мумкин аст.
Онҳо боз пешниҳод намуданд, ки бистарро се маротиба такон диҳед, аммо ҳазрати Муҳаммад (с.а.в) инро пештар гуфта буд: “Агар касе аз Шумо ба бистари худ дарояд, бигзор ӯ ҷои хоби худро, такон диҳад.”
Зеро бисёриҳо фикр мекунанд, ки ӯ бистарро такон медиҳад, то ҳашаротро тарсонад, аммо ин тавр нест. Ин танҳо ҳашарот нест.
Худо ва Расули акрам чизеро, ки ба саломатиат зарар нарасонад, манъ намекунанд.
Худои Мутаъол фармуд: “Ва мо туро барои раҳмате барои ҷаҳониён фиристодем”…
Аз гурӯҳи фейсбукии Олами табиат
