Тафсири Сураи Намл Ояти 33 – Тафсири Осонбаён (Куръон) бо забони точики / тоҷикӣ аз сомонаи www.DONISH.su.
Сураи Намл Ояти 33
قَالُوۡا نَحۡنُ اُولُوۡا قُوَّةٍ وَّاُولُوۡا بَاۡسٍ شَدِيۡدٍ وَّالۡاَمۡرُ اِلَيۡكِ فَانْظُرِىۡ مَاذَا تَاۡمُرِيۡنَ ٣٣
Қолу наҳну улу қуввати-в ва улу баъсин шадӣди-в ва-л-амру илайки фанзурӣ ма за таъмурӣн. 33.
33. Гуфтанд: «Мо дорои тавоноӣ ва нерӯи сахти ҷангӣ ҳастем ва (аммо) кор дар ихтиёри туст, пас, дарнигар, чӣ чиз мефармоед!?».
Баъди машварат ашроф ва мушовирон гуфтанд, ки агар аз мо пурсӣ, мо барои дифоъи Ватан қудрати кофӣ дорем ва марди ҷангӣ низ ҳастем, мо метавонем сарзамини худро ҳимоя кунем. Лекин амр ба ту вобаста аст. Ту ба ягон қароре ойӣ, ба мо чӣ фармон диҳӣ, мо итоат мекунем. Бо ҳамин тартиб ашрофи мамлакат дар баробари дастури малика таслим будани худро нишон доданд. Аммо малика ботинан майл ба муқобила ё ҷанг бо ӯ (а) надошт, бинобар ин, дар давоми сухани худ…
Рӯйхати оятҳои Сураи Намл «
Рӯйхати сураҳо «
Саволу ҷавоби исломӣ «