Ҳамаи мо дар дар ҳаёт вазифаву амалҳое дорем, ки ҳамеша моро банд нигоҳ медоранд, аммо онҳо набояд садди роҳи зиндагии орзуҳоямон шаванд. Аксар мардум дар ҳаёт ҳангоми то як дараҷае рафтан аз зиндагӣ дилмонда шуда, танҳо рӯз мегузаронанд. Аммо инро донед, ки дар зиндагӣ амалҳое ҳастанд, ки иҷрои онҳо ҳеҷ гоҳ дер нахоҳад буд ва ҳамавақт метавон зиндагиро тағйир дод. Рӯйхати чунин амалҳоро барои ёдовар шудан, дӯстони азиз, гирд овардем:
Аз нав оғоз кардан.
Дунболи орзуҳои худ рафтан.
Муносибати хуб ба роҳ мондан.
Тарз ва услуби худро тағйир додан.
Хуб будан.
Умед доштан.
Фарқ гузоштан.
Бахшидани ашхосе, ки шуморо озор доданд.
Чизи наве омӯхтану донистан.
Иҷрои коре, ки ҳамавақт мехостӣ, анҷом диҳӣ!
Бахшиш пурсидан.
Илҳом гирифтан.
Гузаштаро ба ҳоли худ гузоштан.
Ба сӯи Худо бозгаштан.
