Тафсири Сураи Зумар Ояти 47 – Тафсири Осонбаён (Куръон) бо забони точики / тоҷикӣ аз сомонаи www.DONISH.su.
Сураи Зумар Ояти 47
وَلَوۡ اَنَّ لِلَّذِيۡنَ ظَلَمُوۡا مَا فِى الۡاَرۡضِ جَمِيۡعًا وَّمِثۡلَهٗ مَعَهٗ لَافۡتَدَوۡا بِهٖ مِنۡ سُوۡٓءِ الۡعَذَابِ يَوۡمَ الۡقِيٰمَةِؕ وَبَدَا لَهُمۡ مِّنَ اللّٰهِ مَا لَمۡ يَكُوۡنُوۡا يَحۡتَسِبُوۡنَ ٤٧
Ва лав анна лил лазӣна заламу ма фи-л-арЗи ҷамӣъа-в ва мислаҳу маъаҳу лафтадав биҳӣ мин суи-л-ъазаби явма-л-Қийамаҳ. Ва бада лаҳум-м миналлоҳи ма лам якуну яҳтасибун. 47.
47. Агар барои ононе ки зулм карданд, он чӣ дар Замин аст ҳама ва монанди он бо ҳамроҳии он бошад, албатта, онро аз сахтии азоби рӯзи Қиёмат дар ивази (халосии) худ фидя хоҳанд дод. Ва аз тарафи Аллоҳ он чӣ гумони онро намедоштанд, (он рӯз) ошкор шавад.
Рӯйхати оятҳои Сураи Зумар «
Рӯйхати сураҳо «
Саволу ҷавоби исломӣ «