Тафсири Сураи Гофир Ояти 47 – Тафсири Осонбаён (Куръон) бо забони точики / тоҷикӣ аз сомонаи www.DONISH.su.
Сураи Ғофир Ояти 47
وَاِذۡ يَتَحَآجُّوۡنَ فِى النَّارِ فَيَقُوۡلُ الضُّعَفٰٓؤُا لِلَّذِيۡنَ اسۡتَكۡبَرُوۡۤا اِنَّا كُنَّا لَـكُمۡ تَبَعًا فَهَلۡ اَنۡتُمۡ مُّغۡنُوۡنَ عَنَّا نَصِيۡبًا مِّنَ النَّارِ ٤٧
Ва из ятаҳаҷҷуна фи-н-нари фа яқулу-З-Зуъафау лил лазӣнастакбару инна кунна лакум табаъан фа ҳал антум-м муғнуна ъанна насӣбам мина-н-нар. 47.
47. Ва он гоҳ ки дар дохили оташ бо ҳам муҷодала мекунанд, пас, нотавонон (пайравон) барои ононе ки мутакаббир (сардор) буданд, мегӯянд: «Ҳаройина, мо шуморо итоаткунанда будем, пас, оё метавонед ҳиссае аз оташро аз мо дафъ кунед?».
Рӯйхати оятҳои Сураи Ғофир «
Рӯйхати сураҳо «
Саволу ҷавоби исломӣ «