Тафсири Сураи Моъун – Тафсири Осонбаён (Куръон) бо забони точики / тоҷикӣ аз сомонаи www.DONISH.su.
Сураи Моъун 107-уми сураи Қуръон буда, дар Маккаи мукаррама нозил шуда, аз 7 оят иборат аст.
Ин сураи муборака аз аҳволи вазнине, ки инсонҳои бадкор дар охират рӯбаӯ мешаванд хабар медиҳад. Зеро онҳо ба гурӯҳҳои зерин дохиланд:
а) Инсонҳое, ки неъматҳои Парвардигорро нодида мегиранд;
б) Инсонҳое, ки қиёмат, ҳисобу китоб, Ҷаннату Дӯзах ва дигар хабарҳоро дар бораи охират дурӯғ ва иҷронашаванда мешуморанд;
в) Инсонҳое, ки на худашон ба мискинҳо (камбағалон) ва муҳтоҷон ёрӣ ва таъом медиҳанд ва на дигаронро ба ин амалҳо тарғиб мекунанд;
г) Инсонҳое, ки ятимонро кумак намекунанд, бо суханҳои сахту дурушт онҳоро хор медоранд;
д) Инсонҳое, ки мунофиқанд, намозҳои худро дар вақташ нахонда сустӣ мекунанд, агар хонанд на барои ризои Аллоҳ, балки бо риё ба хотири дидан ё гуфтани мардум мехонанд. Дар танҳоӣ намоз ҳатто ба хотирашон намерасад;
е) Инсонҳое, ки моъун (асбоб)-и оддии рӯзгорро ба ҳамсоягон барои истифодаи муваққатӣ намедиҳанд Ин буд муқаддимаи мухтасари сураи муборакаи “Моъун”.
Рӯйхати оятҳои Сураи Моъун «
Рӯйхати сураҳо «
Саволу ҷавоби исломӣ «