Мақола ҳаҷвист. Баёни мафҳуми зан бо истифодаи алифбо, шухиҳои тоҷикона, ҳаҷву ханда, ин ҳама аз сомонаи www.DONISH.su – Суи ДОНИШ.
Ашк – яроқи зан дар ҳама маврид; бо он ҳатто мардро куштан ҳам мумкин аст!
Бинӣ—он барои ҷанҷол нашудани ду чашми аз якдигар зеботар меистад.
Вазн – чизе ки зан хаёл мекунад, ки барои мардҳо он шавқовар аст. Вале шумо медонед, ку муҳимтар вазни ҳамён аст.
Гапзанӣ – мошин ва бензин, чароғу руған, обу моҳӣ ва ҳоказову ҳоказо.
Дил – узви хурдакакест, ки як масҷиди калон барин масоҳат дорад.
Ёд – ёд дар занҳо ҳам ҳасту ҳам нест, гоҳ ҳасту гоҳ набуд ва нест, ва гоҳ аз куҷое пайдо мешавад.
Занҷира – узви бадани зан, ки табибон намедонанд.
Ишқ – вай коғазҳову металҳои рангаро дуст медорад.
Кутоқӣ – он ба кокул ва муйҳо ягон робита надорад, мақбултарини кутоҳҳо барои мард, домани кутоҳ (мини-юбка) аст.
Қушапир – ин ҳолат миёни зану мард метавонад аз дуои касе бошад ва метавонад, ки онро фолбину ҷодугаре маҷбурӣ ташкил кунад.
Лабҳо – дар баъзе занҳо онҳо, яъне лабҳо орзу мекунанд, ки чанд дақиқа бо ҳам биоянд.
Муйи сар – нақши асосӣ надорад, вале нақши андак ҳам надорад.
Ноз – эҳсосе, ки фақат ба зан хос буда, фақат аз руи он миёни марду зан фарқ гузоштан мумкин аст.
Овоз – садое, ки баъди сигоркашиатон дар хона ва баъди носкашӣ боло кардани лаби палос фазои хонаро пур мекунад.
Пойҳо – он узве, ки онро мардҳо ҳам доранд, вале барои он мардҳоро васф намекунанд ва шароби бепул намедиҳанд.
Рашк – бе он ҳаёт ширин нест ва маҳз он аст, ки ҳаётро талх мекунад.
Сардард – бемориест, ки вақти комилан сиҳату хурсанд будани мард дар зан пайдо мешавад ва руҳи болидаи мардро барбод медиҳад.
Танхоӣ – ҳолати стресс ва даҳшатбор барои зан. Духтурон тавсия медиҳанд, ки ҳамон вақт зан бояд ба дасташ ойина бигирад. Ду кас аз як кас албатта беҳтар аст.
Умр – вай ба гумонаст, ки зиёд шавад, вале ҳар қадар, ки хостед шумо онро кутоҳ карда метавонед. Бачаҳое, ки акнун оиладор шудани ҳастед шумо инро ба худатон вобаста накунед.
Фарбеҳӣ – ҳолате, ки зан ба будани он бовар намекунад, дар он бора аз мард мепурсад.
Харобӣ – ҳолате, ки зан онро камоли зебоӣ ҳисоб карда, мардро фиреб медиҳад, ки ҳоло ман сину очам рафтам, баъди кудакдор шудан фарбеҳ мешавам.
Ҳиссиёт – маҳз бо ёрии он зан дарк мекунад, ки мардҳо ҳамагӣ як хеланду «одам намешаванд».
Чеҳра – узви зан, ки аслан барои расмкашӣ нест.
Ҷанҷол – чизи ҷудонашаванда барои занҳое, ки ҳамсаронашон дӯстдошта ва ё ҳамсари дигар доранд.
Шашу беш – бозии дӯстдоштаи мардҳои рӯи ҳавлӣ, ки аксари занҳо онро намехоҳанд ва чанд бор ҳам вобаста ба он ба нозири минтақавӣ шикоят кардаанд.
Э – бо ин ягон калимаи хуб наёфтам! Э бояд бошад!
Юсуф – баъди дидани он филм 89% занҳо шавҳарҳои худро бад диданд.
Яхдон – нуқтаи беҳтарини хонаи зан, ки мард барои роҳ ёфтан ба он ҷо ҳатто омодааст, ки занро дӯст дорад.
Аз блоги Субҳон Ҷалилов (subhonjalilov.wordpress.com)
| ҲАМИН ГУНА ШУХИҲО ДАР ДИГАР МАҚОЛАҲОИ МО >>> |
